“Dat zal wel in de buurt van Amsterdam liggen”, veronderstelt Gerard als ons doel van de avond wordt gepresenteerd door RouteLeider CvE. We vertrekken pas als Aad zijn voorband steentjesvrij heeft gemaakt met zijn tot op drAad versleten handschoentjes. Ook horen we vol bewondering JKH oreren over watertorens in Nederland. Kortom: de sfeer zat er goed in, nu nog fietsen.
Via de Parc d’Allée rijden we Boskoop uit. We fietsen de Compierekade dit keer noordwaarts uit en komen via de Leidse Schouw bij de Maximabrug die we eveneens in omgekeerde richting nemen. In Woubrugge rijden we per abuis een extra lusje wat ons precies de brugge doet missen. We praten voor de gesloten bomen verder bij. Na deze korte stop gaat langs de Woudwetering de vaart erop. Het geklets wordt al wat minder en het tempo zou deze avond niet meer stilvallen. We zijn maar heel even in Leimuiden en draaien na de brug aldaar linksom de Leimuiderdijk op. Kilometers verder gaat deze over in de Aalsmeerderdijk. Andere naam, maar zelfde opdracht: beuken op eindeloze lange stukken. Ter hoogte van Schiphol horen we een taxiënd vliegtuig liters kostbare kerosine verbruiken. Onze energie daarentegen is puur natuur.
Als we Amsterdam naderen maken we een unicum mee: we worden als ploeg ingehaald door een andere ploeg. Het ziet er gestroomlijnd uit, het moeten wel topamateurs zijn, gezien het gemak waarmee ze onze blauwgroene brigade intimiderend voorbijrijden.
Na deze bijzondere ervaring draaien we het donkere bos in. De knipperende rode achterlichtjes van de beide Snijdelwijkers doen plots dienst als handig markeringspunt in het duister. Het bos eenmaal door doen een aantal stoplichten hun naam eer aan. Er is geenszins sprake van een groene golf. Áls er lussen in het fietspad zijn verwerkt dan doen ze de lichten bij naderen eerder op rood dan op groen springen. Het stoppen en weer optrekken is een intervaltraining waar je alleen maar sterker van wordt. Denken we dan maar om de pijn in de benen te verzachten.
Foto_2026-05-22_CvE-06
Foto: CvE
Foto_2026-05-22_TK-02
Foto: TK
Foto_2026-05-22_TK-01
Foto: TK
Foto_2026-05-22_KG-01
Foto: KG
Foto_2026-05-22_CvE-08
Foto: CvE
Foto_2026-05-22_CvE-07
Foto: CvE
Foto_2026-05-22_CvE-05
Foto: CvE
Foto_2026-05-22_CvE-04
Foto: CvE
Foto_2026-05-22_CvE-03
Foto: CvE
Foto_2026-05-22_CvE-02
Foto: CvE
Foto_2026-05-22_CvE-01
Foto: CvE
Via De Kwakel komen we in Vrouwenakker waar als altijd een onhoorbaar startschot klinkt. Ook nu weer kruipen de acht SOW-ers als bij toverslag in elkaars wiel en stampen op de grote plaat over de Westkanaalweg. Zo stuwen we elkaar tot op grote hoogte. René pakt voorbij de helft de koppositie, en dan weet je: dan is een gezellig praatje maken over bijvoorbeeld de kleinkinderen er niet meer bij. Het is tot daar dat JKH een voortreffelijke avond aan het kleien was, maar hier in de torenloze Aarpolders moet hij gaatjes laten die alleen maar lastig te dichten zijn.
Verderop langs de Aar zien we steeds vaker Gerard ronduit initiatiefrijk rijden. De diesel komt voorbij de helft van de rit duidelijk in beter doen en is dan ook niet vies van wat vuil werk. Een eervolle vermelding ook voor Hans die wederom voorzichtig (bijna huiverig) begon en daar verderop in de rit de vruchten van plukte.
De RouteLeider had (om de Rijnbrug te omzeilen) bedacht om JKH nagenoeg thuis te brengen. We laten een verleidelijk kopje koffie drinken bij Marieke rechts liggen en stuiteren over hinderlijke klinkerwegen Alphen weer uit. Kleppers als Christian, Aad en Koen pakken (na deze avond reeds lange stukken kopwerk te hebben verzorgd) ook langs de Gouwe het initiatief. René kan volgen. Thijs offert zijn kansen op om Hans en Gerard tot over de streep te leiden.
Wat volgt is een hergroepering op de Otwegweteringbrug (3x letterwaarde) en een evaluatie van de laatste kilometer.
Het was een prachtige avond geweest, met een zon die laag en een niveau dat hoog stond.
Uw verslaggever ter plaatse: Hans van Eck
