Eindelijk stond Zeezien op het menu. Na weken van duister en minzaam weer, was het nu (nog net) mogelijk om op een doordeweekse avond de zee te gaan bekijken. Tim had het eerder deze week al solo bewezen dat het nog te halen is, dus waarom dan een groep van 5 of 6 niet? De elf SOW-ers werden door trekking van de notaris zelf in twee groepen verdeeld. Hierbij het verslag van wat alleen volgens de tombola ‘groep 1’ genoemd mocht worden.
Via de Colijnstraat rijden we Boskoop uit. Het duurt niet lang of Jeroen verzorgt het kopwerk. Op de Smitweg (weer een andere burgemeester) rijden we een wegopbreking in, met veel gruis en kapotgehamerd asfalt. Zonder stootlekken overleven we de honderd meter gravel.
De NW-wind is vlagerig en plagerig. Het maakt het voeren van een gesprek nagenoeg onmogelijk, dus concentreren we ons maar op het fietsen. Net voorbij Hoogmade gaat het slowstarter Hans in vergelijking met andere sowstarters allemaal te hard. Als er voor de Rijpweteringbrug voor de gesloten slagboom halt gehouden moet worden, horen we een medefietstser verbaasd reageren op onze plannen tot in Noordwijkerhout te komen: “Nú nog??”. Een groter compliment kun je niet krijgen natuurlijk.
Tijdens deze verplichte pauze vindt er op initiatief van MHo tevens een ingelast groepsoverleg plaats. Voorstel is dat we als vijftal draaien met Hans op positie #3, dieper in de buik is niet mogelijk. Jeroen geeft ongevraagd en dus spontaan aan al het kopwerk wel te kunnen verzorgen en Hans zelf kan zich wel vinden in het voorstel (“Ik ga voor brons”). Het nobele rouleerplan zou maar moeizaam van de grond komen, omdat Gerard het ambitieuze aanbod van Jeroen kennelijk niet had gehoord en reeds bij de Kaag kop overnam. En het bleek niet mee te vallen om rond een vaste nummero drie te rouleren, zeker niet als deze zelf steeds beter gaat meetrappen.
Erwin rijdt al het gehele seizoen sterk, zo ook deze avond. Dat hij daar zijn vergeten bidonnetjes niet bij nodig blijkt te hebben, verbaast de anderen. “Ik ben niet zo dorstig”, weerlegt hij het pleidooi van JV om je waterhuishouding op peil te houden, “zeker onder dit soort warme omstandigheden”.
Eenmaal in de duinen weten we waarom we ooit zijn gaan fietsen. Het prachtige landschap, lange schaduwen van ons fietsers, dat alles beschenen door een laagstaand oranje zonnetje. We raggen de duintjes op en af, en genieten naar volle lust. Het is opmerkelijk rustig op het fietspad, wat onze speelruimte goed doet.
Op de welbekende plek in (nog net) Noordwijk maken we een selfie. Omdat de zon al onderweg is naar zijn horizontale streepje, springen we na deze korte stop weer snel op de fiets. Het gaat er weer stevig aan toe waar we allemaal van genieten. Ook Gerard, want hij heeft dit keer parcourskennis die hij vorige duinbezoekjes nog ontbeerde. De grijze eminentie fietst sowieso sterk, zo zagen we hem ook deze avond weer meerdere malen kopwerk verzorgen. Ook Erwin weet de pedalen te raken, hij dendert de klim langs Huis Ter Duin op en ragt zonder bidonnengewicht langs de drukbewandelde boulevards. Op-de-machtkleppers als Marcel en Hans gaan als vanzelf helemaal los in het glooiende duingebied, en zien in hun geestdrift enkel Jeroen voorbijsnellen.
foto_2026-07-02_JV-2
Foto: JV
Vanaf de Wassenaarse Slag hebben we profijt van de wind, hoewel deze na het keerpunt al flink aan kracht heeft ingeleverd. Als we Stompwijk naderen, zien we een renner in SOW-tenue voor ons uit fietsen. Even wordt er gedacht aan dat we Eelco bezig zien aan zijn AOW-tje. Zelfs valt de naam ‘Martin Huisman’ die wellicht solo wat voorzichtige kilometers aan het afleggen is. Maar naderbij komend herkennen we JvE, die kennelijk (uit) de andere groep heeft gelost. We halen hem bij en horen hem spreken over een zere knie. Hij lift mee tot aan de streep in Boskoop.
Op de Hoogeveenseweg blijft een afsprint uit omdat JV de pot dicht houdt vooraan. GeSamenlijk rollen we Boskoop binnen. Het was een heerlijk rondje waar we weer lekker gezeeziend hadden. Een groep als van goud … en HvE blij met brons.
Uw verslaggever ter plaatse: Hans van Eck
