Zo fris als dat het nog was, zo warm waren de begroetingen op het gemeenteplein. Meest opmerkelijke kledingkeuze was die wel van rNee, die zowaar met blotepote aan de start verscheen… maar mét overschoenen. Of waren het misschien ovenschoenen? Jurriën, zelf afwezig vanwege een bijholte-ontsteking, had de route reeds voor de SOPlay avond in januari bedacht. Het bleek een weldoordachte ronde over vele voor de SOW-ers nieuwe trajecten.
De route naar het doel van de reis voerde ons dit keer ‘met de klok mee’. Zo reden we eerst de Rotte (nagenoeg) uit. Vanuit Moerkapelle richting snelweg bleek van welke windkracht sprake was als deze in open veld vrij spel had. Met extra moeite bleef de groep bijeen, behalve toen Gerard en Ton er af wapperden. Hoewel in het geval van Ton het eerder een kwestie is van niet willen dan van niet kunnen. Hoofdschuddend van zoveel onbezonnen druistigheid rijdt de oud-voorzitter zijn eigen tempo en voegt zich met een veelzeggende glimlach bij de wachtende rest.
Langs de Rotte laat de landheer wederom op zich wachten, naar later blijkt vanwege een dringend telefoontje van een groenverzorger die een prangende vraag had over de grasmaaimachine. Het valt als grootgrondbezitter ook niet mee dit te combineren met een wielercarriere. Ton dicht het gat op de wachtende SOW-groep achter een ander aangenaam wielergezelschap waar het naar zijn zeggen prima toeven was.
foto_2026-04-11_cve-02
Foto: cve
foto_2026-04-11_cve-03
Foto: cve
foto_2026-04-11_cve-04
Foto: cve
foto_2026-04-11_cve-05
Foto: cve
foto_2026-04-11_cve-06
Foto: cve
foto_2026-04-11_cve-07
Foto: cve
foto_2026-04-11_cve-08
Foto: cve
foto_2026-04-11_kg-01
Foto: kg
foto_2026-04-11_cve-09
Foto: cve
De route vervolgt zich boven Schiedam en Vlaardingen langs. Ook Rotterdam-The Hague Airport wordt gepasseerd. We rijden er over gloednieuw asfalt, tot we daar met het ZO-windje in de rug bijna opstegen van het ontwikkelde vaartje.
Het is een route over nagenoeg louter fietspaden, heerlijk. We komen langs de Nieuwe Waterweg te rijden, waar we door de wind vooruit geblazen moeiteloos tot diep in de dertig koersen. Het gaat zo voorspoedig dat de routeleiders de navigatie vergeten en rechtdoor stuiven waar toch rechtsaf gegaan moet worden. Een achtervolging op de rest volgt.
In Hoek van Holland steken we op, dit keer in een andere tent als in de vorige editie. Maar het is er goed eten, Koen krijgt er met een omelet in hartvorm zelfs een liefdesverklaring voorgeschoteld. Ons bereikt er het bericht dat Thijs onderweg zal gaan om ons tegemoet te rijden. We zouden hem verderop de middag inderdaad treffen.
Na de lunch stappen we weer op de fiets, niet wetend dat de vaart er direct op zou gaan. Het merendeel van de groep had dezelfde ambitie en onderhield door het duingebied een verschroeiend tempo. Schuilend achter elkaars rug en schouders weerstonden we de wind die ons in de flanken raakte. Ton schudde nog eens zijn hoofd en liet het gejakker voor wat het waard was. In Kijkduin draaiden we de zee de rug toe en rijden we achter Delft richting de A12. We helpen op barmhartige wijze een onbekende collegafietser aan wat Boskoopse lucht, een oponthoud dat door de meesten als heel welkom wordt ervaren.
Tegen de wind in vervolgens we onze weg en genieten van de langs de snelweg geplaatste windschermen, dat had de routebedenker slim bedacht.
We vliegen de Col du Kruisweg over om verderop op de Hoogeveenseweg de afsprint te doen. Behalve de welbekende afsprinters van naam zien we hier zowaar ook de nestoren Gerard en Ton knap in voorste gelederen.
Mooi op tijd voor de kapper of een nevenactiviteit, waren we weer thuis.
Uw verslaggever ter plaatse: Hans van Eck
