Harde val en soft ijs

De voorzitter had zich door het adviserend orgaan laten adviseren en had ons al per app een “rustig rondje met gravelstrook” beloofd. Met dat vooruitzicht stonden 8 SOW-ers lekker in de schaduw op het gemeenteplein, want de zon brandde hevig.

De route voert ons tot bijna in Bodegraven om ons tussen de frisse plassen van Reeuwijk te brengen waar een verkoelende duik niet eens zo’n gek idee zou zijn geweest. Maar we fietsen door.

We doen snikheet Oudewater aan, was het maar koudewater geweest. De lichaamstemperaturen stijgen, vooral de broeiende schedeltjes onder de kokende kunststof helmpjes. Van het “rustige rondje” was met een tussentijds gemiddelde van ruim 31 geen sprake, de benen van mijn fietsgenoten lijken als vanzelf te gaan.

Via Cabauw naderden we de gravelstrook die ons beloofd was. Het tempo wordt op verzoek enigszins getemperd om niet al opgebrand aan de strook te beginnen. Maar waar lag die nu ook weer, hier ergens links toch? De groep schiet de juiste afslag voorbij waarna er nogal abrupt geremd en gekeerd moet worden. Op zich geen probleem, maar wel als je dat moet doen op losliggend grind zoals Jeroen overkwam. Zijn wielen schieten onder hem naar opzij, zodat de onfortuinlijke renner op zijn linkerflank valt en ook nog eens wat meters over het grind heen glijdt. Glijden is daar eigenlijk het woord niet voor, het is feitelijk zoiets als een gemeen schuren over steentjes. Met het grind op (en in) de arm verbijt hij de pijn. Zowel Koen als Erwin komen erachter dat hun EHBO-kitje nog thuis ligt. Van een passerend seniorenpaar lenen we hun plastic zakje met EHBO-spulletjes waarin een pleister wordt aangetroffen die de open wond wat bij mekaar moet houden. JV kan door, maar wel met de tanden op mekaar.

We draaien de gravelstrook op (Hoonaardpad), maar eerst zwaaien we JvE uit die op tijd zijn Ajax wil zien schitteren in het Confidence toernooi.

Het gravel fietspad is prachtig, hoewel het met de val van Jeroen nog zo vers in gedachten best om wat extra voorzichtigheid vraagt. De zon schijnt daar in het open veld onverbiddelijk. We draaien bij het fierljepstrandje rechtsaf richting Haastrecht. De laagstaande zon schijnt ons (ongehinderd door een in de weg hangende maan) vol in de ogen, die verduistering van een dag eerder was zo gek nog niet.

Jeroen bijt zich flink door de pijn heen, maar we zien hem geleidelijk aan toch wat naar voren schuiven, want tja… Kaagjesland nadert. Alles wat er nog in de beentjes zit wordt er tegen de zo in door de SOW-ers uitgefietst, waarbij het vroege capituleren van Adriaan opvalt. Had hij na zijn recente Amerika-reis misschien last van jet-legs?

De terugkeer in Boskoop wordt een feestje vanwege de traktatie van de voorzitter op een ijsje. Lekker soft na een avondje hard werken. Terwijl wij ijs happen, is Jeroen al op weg naar de HAP.

Uw verslaggever ter plaatse: Hans van Eck