Een week na de afgelasting stonden er nu zelfs 10 SOW-ers klaar voor de seizoensafsluiter naar het Kopje. Ook de Kretagangers MHo en TvK konden zo toch het seizoen afsluiten. Vanwege een ‘kappersbeurt’ van rNee zouden we een uurtje eerder vertrekken. Maar dat was Hans kennelijk ontschoten, die zat rond starttijd gewoon nog Vroege Vogels te kijken. De sEckretaris zou overigens vaker op zich laten wachten tijdens deze rit van de vallende bladeren.
We stoven Boskoop via de Parklaan uit. Het tempo was direct zo fors dat we reeds in de Parc Allée de verloren gegane tien minuten hadden gecompenseerd. Hester zag slechts een blauwgroene flits langs haar keukenraam trekken. Pas voorbij Koudekerk op de Mattenkade werd de kruissnelheid wat gematigd. Daartoe riepen talloze natte bladerdekken en kletsnatte wegdekken ons ook op.
Voorbij Rijpwetering werd er voorin gekozen voor het landelijk gelegen fietspad Poeldijk, hetgeen een afwijking betekende van de originele uitvoering van het Kopje. Enkele heren van recht in de leer lieten zich hier hoofdschuddend horen.
De strijd tegen de elementen gingen we in geSamenlijkheid aan, zo ook langs de Lisserdijk richting Lisserbroek. We trapten als één gesloten formatie de tegenwind aan gruzelementen, waarna we voor het stoplicht bij de Lisserbrug royaal op adem konden komen.
Ter hoogte van de Keukenhof kwamen we met z’n tienen in een veld van wandelaars terecht, die ons waarschuwingsbelletje niet konden waarderen. We zigzagden ons door het wandelpeloton heen, om langs de Haarlemmer trekvaart weer fietsruimte te krijgen. Voorin werd er hard gewerkt door Jurriën en Thijs door voor de rest de forse tegenwind te breken, en dat lukte prima. Gegroepeerd volgden we hun windverwoestende werk, waarna we in De Zilk weer in de luwte verder konden. We rijden keurig ‘wiel in wiel’ door Vogelenzang en Aerdenhout heen, om links en rechts bijna wat verkeerdrijders uit onze groep te verliezen, maar we komen uiteindelijk toch netjes met z’n tienen aan de voet van het Kopje. Er wordt door sommigen gedoseerd omhoog gereden, met oog op wat er nog komen gaat óf omdat er simpelweg niet meer in de benen zat. Anderen spoten echter het Kopje op alsof het de finalesprint was. PR’s werden derhalve gerealiseerd, best knap op de dit keer zo kletsnatte keitjes.
We klimmen naar de kuststrook waar we witte koppen op de grauwe zee zien. Nu weten we het zeker: het waait onstuimig. En dat is op dat moment een welkome vaststelling, want het betreft een noordenwind die ons dus voorlopig in de rug zou blazen. We denderen dan ook richting Langevelderslag, waar we bij restaurant ‘Nederzandt’ met onze smerignatte zeempjes schaamteloos zitting nemen op luxe zachtfluwelen zittingen. We genieten er van lekkere belegde broodjes en extra frisdrank, omdat het buiten hard is gaan gieten. We wachten nog een half uurtje extra. Het restaurant stroomt vol met schuilende strandgangers, zodat het voor het bedienende personeel in die heksenketel lastig bij te houden is welke tafel nu wat verbruikt heeft. Het is aan onze rechtschapen ‘Voorschieter’ (KG) te danken dat dat eerlijk en rechtmatig gebeurt.
Al onze verkleumde rosjes staan gelukkig nog geduldig op ons te wachten als we na de lunch de tocht weer hervatten. We zijn royaal over de helft van de rit, en met nog een lap windmee voor de boeg moet dat genoeg zijn om de in het restaurant opgelopen vertraging weer in te halen. Zo hoopt vooral rNee.
We duiken met die goede moed het immer mooie duingebied in, en kunnen met steun van de noordenwind het tempo er lekker hoog in houden. In Noordwijk dwingt een plensbui ons tot schuilen. Gelukkig kunnen we na een minuut of 10 weer verder. Ook TvK die alle ontberingen kortkort aanvliegt.
Op de boulevard van Noordwijk laveren we ons – zoals wel vaker – tussen een rij langzaam rijdende auto’s door. Pas vooraan de rij zien we dat het een begrafenisstoet betreft die we – foei – aan het doorkruisen zijn. Met het schaamrood nog op de natte wangen doen we vervolgens de klim langs Huis ter Duin.
Voor Thijs en Thomas is de fysieke inspanning een welkome afleiding van wat hen deze dagen bovenal bezighoudt. Opa Jan ligt slecht en een afscheid is nabij. Reden te meer om in dankbaarheid te genieten van wat ons in elkaar en in het fietsen gegeven is.
Ergens tussen Noord- en Katwijk moet HvE de weer op stoom gekomen SOW-ploeg laten lopen. Uiteraard wordt er gewacht, maar helemaal de ouwe zou de ouwe deze rit niet meer worden. Zelfs na een abrupte gel-stop aan de Geerweg bleef zijn traditionele herstel uit, zodat hij zijn sterke ploegmaten hard nodig had om de rit te kunnen voltooien. Een sterk staaltje SamenOpWeg, dat dan weer wel.
We rijden smerig nat en zonder af te sprinten Boskoop-West binnen. Net voor enkele stevige plensbuien komen de Snijdelwijkers thuis. De Oostboskopers moesten toen nog flink doorfietsen om de stortbuien boven Boskoop voor te zijn. De coupe van RvE was in elk geval netjes op tijd al gewatergolfd.
Uw verslaggever ter plaatse: Hans van Eck



















