Reelaas
Oudewater
donderdag 19 mei 2022

Grinta a Strade Bianche

Terwijl Marcel op de Babsloot nog wat lucht ophaalt, meldt zich de vijftiende (!) renner op het Raadhuisplein. Een mooie opkomst op een mooie avond, maar het dwingt ons weer om ons te splitsen in twee groepen. RL RvE probeert de SOW-ers te verleiden met een onbekend stukje Strade Bianche. Hij krijgt zeven volgers mee die wel wat voelen voor zo’n uitdagende gravelstrook. Als hij in het Zuidwijk constateert wat hem aan jeugdigheid is gevolgd, begint hij over “vooral slim koersen” en “verstoppen”. Wat hij daar precies onder verstaat zouden we verderop de koers merken.

Goed gemutst en veilig gehelmd begeven we ons op weg om Boskoop aan zuidoostelijke zijde te verlaten. Uiteraard eerst met de wind mee, dat weet je als je het spoor kiest van rNee. Ruim de gelegenheid om even met elkaar bij te praten, babbeldebabbel, heerlijk keuvelen met het voorjaarszonnetje in de rug. Maar de vredige tocht wordt ruw verstoord als drie renners op de Baarsjeskade pal achter elkaar rijdend door hetzelfde putje stuiteren. Het scherpe randje van het onder een Reeuwijks plasje verstopte putje is verbazingwekkend genoeg voor slechts één bandje fataal. “Duidelijk gevalletje Stootlek”, weet SV zeker. Thomas gaat voortvarend aan de slag om zijn achterbandje te vervangen, maar heeft uiteindelijk toch heel wat toegestoken handjes nodig om de klus te klaren. Drie (!) dienstweigerende (en zelfs uit elkaar vallende) pompjes, plus een nogal ongeduldig luchtpatroon verder, hangt TvdH zijn achterwiel weer aan het frame. “Precies 14 minuut 12”, volgens SV die met de stopwatch zijn bereidwillige hulp vorm gaf.

Uitspraak van de week
23, René, van Eck, RVE, rve, René van Eck, rneevaneck@hotmail.nl, , 2022-02-28 19:27:56, ,

“Ik zie een hoop jeugd“

René kijkt in de eerste kilometer om wie hem zoal gevolgd heeft

Het vroege kwartiertje aan oponthoud doet ons niet uit het veld slaan. We rijden met het windje in de rug vlot verder richting verste punt en de in het vooruitzicht gestelde gravelpaadje. Via Papekop en Oudewater draaien we de Hoenkoopse Buurtweg op. De allerminst afzwakkende wind waait daar weliswaar recht in de snuiten maar het tempo gaat er dankzij kopbeurten van TvdH, SV en CvE stevig op. Nogal onverwacht ligt hij daar plots links: de Strade Bianche, ons doel van de avond. Via een verstopt fietspaadje draaien we het gravel op, onze luchtbandjes wederom op de proef stellend. “Nu niet zo hard rijden, dan kunnen we er even van genieten”, horen we de RL prediken en gehoorzaam kijken we al pedalerend goed om ons heen en zien inderdaad prachtige poldergezichten. Het Hoonaardpad, zoals deze Strade in goed Nederlands heet, blijkt minder onbekend dan gedacht, maar het is het waard om minimaal één keer in het seizoen te bezoeken. Prachtig! “Mooie route René!”.

 

Aan het einde van de Strade draaien we langs enkele fierljeppende fierljeppers de Oost-Vlisterdijk op om direct zijn immer imiterende West-Vlisterdijk te volgen. Het is daar dat JvE zich op kop in malendemaalhouding zet. Kilometerslang bepaalt hij het (hoge) tempo, waarna ook TvK ons op sleeptouw neemt. We zijn dan inmiddels via de Bilwijkerweg (“auto voor auto achter”) tot in Stolwijk geraakt. René weet er fenomenaal en feilloos de weg (“Hortensialaan, ja hier moeten we in”) en met vooral zicht op de kuiten van CvE denderen we richting Gouda. Ook het sterke fietsen van RvE valt op. Als dit is wat hij ‘verstoppen’ noemt, dan moeten we ons bergen als hij zich in de kijker wil rijden. Hij reed vanavond als een jongeling, of misschien blijft de handelsman dat wel voor altijd.

Nabij de kaasstad dompelen enkele SOW-ers zich in een fiks ondergelopen wegdek, maar zij hadden daar toch echt links over moeten steken. Als de gelederen zich weer verenigd hebben, zet de koers zich verder op de Veerstalblok richting het westen. De wind waait nog naar hartelust, zo merken we langs de Hollandsche IJssel.

Langs de Provinicialeweg richting Moordrecht wordt ons fietsen verstoord door werkzaamheden aan het fietspad. Meerdere malen moeten we afzettingen omzeilen door enkele meters via de berm te klunen. Met de grassen onder de schoenen nestelen we ons weer in formatie. We fietsen langs Thijs’ expanderende werkgever die zo succesvol aan de weg timmert. Of bij die timmerwerkzaamheden spijkers zijn gemorst, of dat het nog een verlaat gevolg was van de stootlekkage eerder op de avond, maar Hans’ bandje begon vandaar te glibberen op zijn velgje. Met een afloper waar de lucht langzaam uit het het rubber verdween verloor de sEckretaris vooral in de bochten grip. Eerlijk gezegd was ook de meeste lucht wel uit zijn oude lijf verdwenen.

De Coenecoopbrug werd gretig verorberd en ook op de Henegouwerweg was er Genehouwen aan. In Boskoop werden de rijen weer gesloten en kon er afscheid van de oosterlingen genomen worden. René werd bedankt voor de prachtige route, werkelijk een Strade Favoloso!

Uw verslaggever ter plaatse: Hans van Eck