Lekker avondje ‘easy’

De dag was eigenlijk al heuglijk genoeg vanwege het huwelijk van Thijs met Hester, daar kon de trainingsavond goed beschouwd niet veel unieks meer aan toevoegen. Dat hoefde ook niet, een reguliere training voldoet simpelweg ter onderhoud van de beentjes. En zo’n avond zou het ook worden. Niks te dol, of zoals een van de renners het zou zeggen: “Gewoon lekker easy”.

Bij gebrek aan een gecertificeerd RouteLeider komen de 5 SOW-ers in onderling overleg tot de bepaling van een verste punt, het wordt Vrouwenakker. Met dit doel voor ogen steken we op de fietsoversteekplaats de drukke Zijde over. Een opgefokt personage in een bedrijfsbusje denkt ons te moeten toeschreeuwen dat we een fietsoversteekplaats hebben te gebruiken, prompt nadat we een fietsoversteekplaats hebben gebruikt. Rare jongens die aannemers.

We zoeken de Meije op om zoveel mogelijk beschut te rijden. De kronkelige route aldaar inspireert, ook na de zoveelste keer dat we er als groep rijden. Bij Woerdense Verlaat breekt het vijftal bij Hans die zich op dat punt van de route nog niet zo ‘easy’ voelt. Hij zou zich als vanouds verderop de route herstellen, zeker ook omdat er voorin zo’easy’ mogelijk gereden werd. De formatie van vijf hanteerden overigens opvallend genoeg vele kilometers de z.g. ‘kikkervis-opstelling’, een wat in ongebruik geraakte opstelling waarbij twee man de kop vormen en drie (of meer) renners de staart. Deze avond zagen we voornamelijk de zwagers AvH en JV de kop vormen, en HvE, RvE en JKH de staart. Maar ook RvE en JKH (beide volop easy in vorm) hebben we deze avond op kop gezien, met de andere drie dan het staartje vormend. De van stal gehaalde kikkervis-formatie (ook wel ‘sperma-formatie’, maar we laten met oog op de jongste lezertjes van de Reelaas die benaming maar beter achterwege) voldeed deze avond kennelijk prima. Kilometerslang werd profijt getrokken van deze vorm waarbij niet één maar twee kopmannen het vuile werk doen, en de rest daar in een wiebelend staartje het profijt van trekken.

In De Hoef werd er foei genoeg door rood gereden om het vaartje erin te houden. De Kromme Mijdrecht kent vele onoverzichtelijke bochten, zodat een onhoorbare Tesla ons voorbij een bochie onaangenaam verrast.

We constateren prachtig nieuw asfalt waar enkele weken eerder nog sprake was van pure gravel. Ook op het Nieuwveens Jaagpad langs de Aar blijkt er aan de weg gewerkt te worden, we hebben honderden meters gravel te passeren waardoor de kruissnelheid ernstig terugvalt.

Op het Oude Kerkpad verliest Jeroen zijn bidon met toverdrank, we laten hem het opgelopen gat zelf dichten wat hem geen enkele moeite kost.

Langzaam maar zeker gaan daar de gedachten al uit naar het sprintspektakel dat ons op de Treinweg te wachten zal staan. En zo geschiedde. Met de onderlinge afstanden niet al te groot, is het eenmaal aan de finish toch kip en klaar wie aan de toverdrank heeft gezeten.

Alphenees JKH gaat na de sprint rechts waar de rest links afbuigt om in Boskoop te geraken. De overgebleven 4 SOW-ers kruisen voor de tweede keer deze avond buurgemeente Zwammerdam. Net als we het over Richard van der Leede hebben (“Zou die nog fietsen?”), zien we RvdL zijn hond uitlaten. We roepen hem een hartelijke uitnodiging toe om zich weer aan te sluiten.

De toverdrank blijkt op het viaduct over de N11 nog niet uitgewerkt: JV bolt in de afdaling uit met zwager Aad in zijn kielzog. We dapperen verder Boskoopwaarts, met z’n drieën achter RvE aan. Van een kikkervis is hier geen sprake meer, er blijft zo met z’n vieren achter mekaar fietsend, feitelijk slechts een wurmachtig vormsel over.

Als we René hebben thuisgebracht, hebben JV en AvH nog een kommetje te stelen op de AP van Neslaan. Ze zouden erin slagen (zie Strava), hoe easy! Pas op de hefbrug sluit HvE zich (onbeKommerd) weer bij hen aan en wordt er afscheid gezwaaid.

De beentjes hadden merkbaar hun werk weer gedaan. Hoe een easy avond toch ook pijn kan doen.