Het is fris, heel fris, als we ons – eenlingen – samenvoegen op het Gemeenteplein. De blote pote van Tim vallen al niet meer op, we zouden ervan opkijken als zelfs hij langlang zou gaan. Dat rNee zich deze avond al meldt voor een trainingsrondje is wel op z’n minst opmerkelijk te noemen. Zijn handelsagenda heeft hem die ruimte geboden en dus staat opa Van Eck er. Lekker tussen zijn fietsvrinden.
Wat voelt het weer goed om in galop Boskoop uit te rijden. Natuurlijk zijn we de voorbije winter allemaal wel minimaal een keertje zelf de Hoogeveen ingedoken, maar zo in SOW-formatie voelt dat toch echt stukken beter. We rijden twee aan twee, al babbelend het winderige provinciefietspad op en worden verrast als we door onze routeleider, CvE, plots naar rechts worden gedirigeerd om op het ITC terrein het nieuwe fietspad te vinden. De frisse, best aanwezige noordwestenwind dwingt ons goed op onze positie in de groep te letten. Voor je het weet vang je te veel woei en moeten de onwennige benen teveel compenseren. Zo merkt Gerard dat net voorbij Spookverlaat, als zijn gepensioneerde benen hem in de steek dreigen te laten. De routeleider heeft dat dan al lang gespot en maant de groep tot een tandje minder. Juist, zo doen we dat binnen de SOW.
De benen van Thomas malen daar in de Rijnwoudse polder als vanzelf. De sterke knokige knieën zijn er op bekend terrein en brengen hem zoals op elke werkdag feilloos in Koudekerk. Over Koudekerk gesproken: het wordt er niet warmer op. Het rondtrappen van de benen helpt om niet bevangen te worden door de avondkilte. “En ach, het zou maar een uurtje fietsen zijn”, dacht rNee nog.
In het kielzog van de routeleider rijden we dwars door Leidse dreven en dwalen langer dan we verwacht hadden weg van het Boskoopse. Het lusje wordt nog wat ruimer als de beoogde route wordt gedwarshekt door een simpelweg met een slot afgesloten fietspad. We dienen een verderop gelegen doorsteek te moeten nemen, namelijk het zogeheten Boterhuispolderpad, een bochtig fietspad waar de stuurmanskunst verder kan worden aangescherpt.
De terugweg voert ons langs onder andere Hoogmade. We benutten het windjemee en rijden al socialisend de Alphense Gnephoek in. De aldaar gelegen Maximabrug vraagt om hard bedwongen te worden. In volle sprint omhoog doet ons ervaren hoe het voelt om als een heuse Pogacar in de klim de bocht bijna niet te kunnen houden. Tim raffelt van kop af aan als eerste de brug op, Thomas vanuit de achtergrond als snelste.
De Compierekade brengt ons op het afsprinttraject. Hans offert zich er gulzig op en vormt na een even korte als kansloze demarrage de eerste te nemen target. Het is van daar nog ver naar de denkbeeldige streep maar TvdH, CvE, TvK en AvH weten met die opdracht wel raad. In welke rangorde zij de streep passeren, is bij hen na te vragen.
We brengen Aad thuis en komen kort daarna allemaal voldaan thuis. Precies op tijd voor de Passion. Het was inderdaad een heerlijk uurtje fietsen René.
Uw verslaggever ter plaatse: Hans van Eck
