Ton is wat verlaat vanwege werkzaamheden op de A12, dat geeft Jurriën mooi de tijd om thuis zijn verwarmde schoenplaatjes onder te binden. Deze rondrit doen we met 10 SOW-ers, een mooi rond aantal. We hadden deze monsterrit ook met z’n twaalven kunnen zijn, want we zien JV en AvH luid toeterend voorbijrijden. Zij houden er in hun verzamelzucht van postcodes een eigen wielerkalender op na. Maar we genieten van de mannen die er wel staan, want daar moeten we de koers mee doen natuurlijk. En we zouden elkaar nog nodig hebben deze rit.
Een ronde die de gehele dag letterlijk om Rotterdam draait (dat had wat voor Sander geweest!), het was een suggestie die was ingebracht door JvE, het adviserend orgaan van het bStuur. Het bracht ons op zowel onbekend terrein als in gebieden die we ooit al eens doorkruist hadden. En wat handig dat Boskoop op de route ligt! De routebedenker zou een prima rit rijden in zijn kenmerkende onberispelijke stijl.
Om in Strava zo’n mooie cirkel te scoren, daar komt wat bij kijken. Prachtige polders, foeilelijke raffinaderijen (snellangsrijen), haast onmogelijk steile of smalle zigzag fietsbruggetjes, hoge rivierbruggen, diepdonkere kanaaltunnels, drie geduldig wachtende pontjes, talloze wegopbrekingen, en vooral veel afstappen en weer optrekken bij verkeerslichten die vaak niet bepaald in een groene golf stonden afgesteld. Het vele wenden en keren en het afstappen en weer optrekken brak met name HvE op, want diens kannetje raakte ernstig op en hij had zijn ploegmakkers nodig om ook de cirkel te sluiten. Het credo ‘Samen uit Samen thuis’ werd voorbeeldig in de praktijk gebracht, maar hij had het liever anders gezien.
In Stolwijk werd Erwin opgehouden door een invoegende automobilist waarna zijn rem in aangetrokken toestand verbleef. Hij verhielp het euvel zelf en zou de gehele dag prima meefietsen.
In Bergambacht haalden we de pont mooi op tijd, ondanks het oponthoud dat een aantal SOW-ers opliepen doordat een moeder met kroos het fietspad nogal nadrukkelijk opeiste. Onze voorkomenheid hielp haar niet op met mopperen.
Voorbij het veer van Bergambacht en diens overtoom was het na enkele kilometers pas duidelijk dat we Ton misten, die had wellicht voor hetzelfde geld nog twee extra overtochtjes gescoord. Ook de voormalig voorzitter zou deze dag soms wat gaatjes laten, die hij overigens op eigen kracht wist dicht te rijden.
Een dijkweg nabij De Donk bleek afgesloten voor al het verkeer. De twijfel of we de afsluiting zouden kunnen negeren, werd weggenomen door een voormalig molenaar die het afgesloten pad net in omgekeerde richting had afgewerkt. We lieten de verbodsborden voor wat het was en reden slechts een kilometertje over gravel. Zulks onverhard wegdek kun je maar beter zo hard mogelijk nemen, wist onder meer Christian. Hij trapte weer op sublieme wijze de kilometers weg, “hard of onverhard, altijd hard”.
In Strijen reed Koen bij het verlaten van weggeschraapt asfalt en het weer oprijden van een nieuwe teerlaag lek. Om de kans op z.g. ‘stootlek’ zo klein mogelijk te houden, dien je achterop je zadel zittend het gewicht zoveel mogelijk op je achterbandje te houden, dat weet iedere fietser. Maar tja, hij is nu eenmaal een ‘voorzitter’ hè. Het stelde hem in de gelegenheid gebruik te maken van zijn nieuwe electronische pompje, die het bandje weer op voldoende PSI bracht. Hij zou er een puike rondrit op rijden.
foto_2026-05-09_08
foto_2026-05-09_13
foto_2026-05-09_16
foto_2026-05-09_15
foto_2026-05-09_14
foto_2026-05-09_13
foto_2026-05-09_12
foto_2026-05-09_11
foto_2026-05-09_10
foto_2026-05-09_09
foto_2026-05-09_07
foto_2026-05-09_06
foto_2026-05-09_05
foto_2026-05-09_04
foto_2026-05-09_03
foto_2026-05-09_02
foto_2026-05-09_01
Na ca 70 km zouden we onze koffiestop hebben, maar dat bleek enkel op afspraak te kunnen. Besloten werd om door te rijden naar onze lunchstop op 110 kilometer en twee pontjes verder. Fijn dat gangmaker Eelco er weer bij was. Na een kortstondige rugblessure was hij weer op en top.
De beide genoemde pontjes lagen weer keurig op ons te wachten, daar verknoeiden we weinig tijd mee. We zagen in Klaaswaal een markante watertoren die JKH desgevraagd natuurlijk kende. In Maasland arriveerden we op onze lunchplek. Op het terras zaten we heerlijk in het zonnetje bij het Sonnetje en genoten we van 10 keer twee cola’s en bescheiden twaalfuurtjes of andere lunchgerechten.
Ook de kuitenkracht van Marcel blijkt niet onbegrensd. Alleen merken we daar nooit wat van. Zijn voornemen om het kopwerk na de lunch aan anderen te laten, liet hij reeds vanuit de lunchstop varen. Hij zou als altijd een (in elk geval op het oog) voorbeeldige rondrit afleggen.
Het sterke rijden van René was niet voor het eerst waarneembaar dit lopende seizoen. De verse grootvader rijdt als in zijn beste jaren, verbazingwekkend genoeg kort-kort zónder overshoe.
Thomas daarentegen hield de gehele dag zijn jackie aan om onderkoeling te voorkomen. De op een racefiets geboren SOW-er reed zodoende de gehele dag in het rood, iets wat ook uw verslaggever kon zeggen.
Via polderieke fietspaadjes reden we door de Jacobspolders richting Boskoop. In Hazerswoude passeerden we de zoveelste maar tevens laatste wegopbreking van de dag. Thuisgekomen bewonderden we de gerealiseerde ronde. Het was de moeite waard geweest.
Uw verslaggever ter plaatse: Hans van Eck
