Tim had zelfs zijn aanmelding ingetrokken, zo zeker was het dat we vanavond een nat pak zouden rijden. De graphics op Buienradar logen er niet om. Naar de kust om zee te zien hoefden we niet te ondernemen. In plaats daarvan verkoos CvE, de routeleider, een rit landinwaarts, voor de buien uit zeg maar. Hij kreeg er alle instemming voor. We konden daar aan de start niet weten hoe nat een enkeling zou worden deze avond.
Voor velen was het een teleurstelling dat er niet gezeeziend werd, maar de buiendreiging was te groot. Diverse alternatieven werden bedacht, zoals veilig rondjes rond Boskoop rijden, want – aldus Aad – “3x 30 is ook 90 kilometer”. Maar in plaats van westwaarts een zeker nat pak te halen, reden we oostwaarts waar we overigens ook een nat pak haalden.
We reden naar Benschop, een herhaling van de rit van twee weken eerder. Ook nu ging het tempo er flink op, ook nu had met name HvE daar alle moeite mee, maar met dit verschil dat hij nu een schuilplaats binnen de groep verkoos boven een soloritje huiswaarts.
Op de Reinaldaweg nabij Benschop, zo ongeveer op het uiterste punt van Boskoop vandaan, kwamen in een flauwe zigzagbocht verschillende dingen samen: afleiding door een luid volgwagengeluiden toeterende wagen, een onlogische linksrechtse bocht, hoge snelheid van de SOW-trein, grind op de weg en racefietsers als tegenliggers die ons het rijden van een logische lijn onmogelijk maakte. Door die samenloop van omstandigheden verloor Erwin de macht over zijn fiets en reed rechtdoor het hoge bermgras in om daar voor zijn ploegmakkers uit het zicht te verdwijnen. Vertwijfeld waar onze kont-roller nu was gebleven, werd er afgestapt en angstvallig naar de geknakte grashalmen gekeken. Seconden die eeuwen leken later, zagen we onze onfortuinlijke mede-coureur breed lachend uit de greppel rijzen. De zorgelijke situatie werd zo in één beweging omgezet tot een kolderieke gebeurtenis. “De meest spectaculaire valpartij van het seizoen”, zoals Thijs het later zou labelen, was zelfs nog aan de voorzichtige kant uitgedrukt, want hebben we het ooit zo meegemaakt?
Onder de modder kroop EC met hulp van CvE uit het baggerige slootje. Stinkend als zijn eigen hond was hij doelwit van horden SOW-fotografen die zich als ware ramp- dan wel bermtoeristen gedroegen. Het leverde een ruim aantal foto’s op van een ongelukje waar gelukkig om gelachen kon worden. Door Erwin als eerste.
Na het natte pak van Erwin viel ons allen nattigheid ten deel. Gelukkig waren het verfrissende buitjes, waar sommige SOW-ers merkbaar goed op gedijen.
De pECh voor EC was nog niet voorbij want net na Stolwijk reed hij ook nog eens lek. Alle onfortuin op een hoop, als het goed is is Erwin zijn beurt voor even voorbij.
Op de Gouderaksedijk reed de groep zich vast op een wegopbreking, zodat er flEcksibel gehandeld moest worden door de routeleider. We reden een flink eindje oostwaarts om daar de thuisroute via Reeuwijk te vinden. Vanzelfsprekend werd er afgesprint op Kaagjesland en op het Zuidwijk.
Boskoop was weer bereikt, de regen was achteraf bezien wel gevallen maar niet tegen. Eenmaal thuis kroop Erwin onder hoongelach van zijn huisgenoten onder de douche, tot spijt van Noortje die wel wat heeft met natte honden.
Uw verslaggever ter plaatse: Hans van Eck












Wat een avontuur 👍